FAQ

Dlaczego profesjonalni piercerzy nie polecają już Octeniseptu do pielęgnacji przekłuć?

Octenisept jest zarejestrowany na rynku medycznym od 1991 roku. W skład tego produktu wchodzą Octenidinhydrochlorid oraz Phenoxyetanol. Tak naprawdę, producent nie za bardzo się od tego czasu starał, pomimo wielu zgłoszeń działań niepożądanych, aby przeprowadzić szeroko zakrojone badania tego produktu. Te które istnieją były prowadzone przez niezależne ośrodki i spowodowały ze produkt ten np. na rynku niemieckojęzycznym otrzymał tzw. "Rote Hand Brief", w którym dokładnie są opisane ryzyka oraz ew. występowanie komplikacji w gojeniu się ran w czasie stosowania tego środka. Wynikiem wydania ostrzeżenia dla produktu, jako toksycznego, w sytuacji nadużywania lub tez w sytuacji kontaktu z tkanka łączną, mięśniową produkt ten jest dodatkowo klasyfikowany do tzw. "boxed warning" – produktów, o których ryzyku stosowania użytkownik musi być poinformowany. Przyczyna tej klasyfikacji były badania w których stwierdzono, ze oba składniki octeniseptu działające synergicznie z niezrozumiałych przyczyn powodują patologiczne zmiany tkankowe - podrażniając i działając na tkanki toksycznie. W wyniku tego działania pojawia się opuchlizna wynikająca z uszkodzenia membran kapilarnych co prowadzi do utrzymywania się subdermalnego stanu zapalnego i tworzenia tkanki nekrotycznej. Trzeba tu zaznaczyć, ze oba składniki octeniseptu nie maja wpływu na uwalnianie się TFN-alpha (tumor necrosis factor alpha) oraz PGDF (platelet derived growth factor), które w takich wypadkach są za powstawanie tkanki nekrotycznej odpowiedzialne, w związku z czym nadal przyczyna powstawania takich zmian po stosowaniu octeniseptu jest niezrozumiała. Tego typu reakcje są częstsze u dzieci dlatego nie zaleca się stosowania u nich octeniseptu. Wiele maluchów reaguje na niego również silnie alergicznie. Co do dorosłych to przy stosowaniu dłuższym niż zalecana przez producenta (max 1 tydzień) proces gojenia ulega zatrzymaniu a nawet się pogorsza... niestety ten tzw. box warning do którego zobligowany jest producent nie jest wyczerpujący. Trzeba pamiętać ze octenisept przejął ogrom rynku dezynfekcji ran i do jednorazowej dezynfekcji ran, zadrapań powierzchniowych, nadaje się świetnie ze względu na duże spektrum bakterio-, wiruso- i grzybobójcze oraz brak efektu pieczenia, jednak do przemywania przekłuć (a już na pewno tego długotrwałego) w piercingu nie jest wskazany!

~ opracowała Laydy Pi (Peggu Su)

Jak przygotować się do przekłucia?
  • do studia przychodź zawsze czysty i wypoczęty
  • dbaj o odpowiednie nawodnienie organizmu
  • odstaw alkohol na 24h i narkotyki na 48h przed przekłuciem
  • nie później niż godzinę przed przekłuciem zjedz lekki i wartościowy posiłek
  • w przypadku przekłuć znajdujących się w obrębie jamy ustnej przygotuj się na tymczasową zmianę diety oraz rezygnację z palenia papierosów
  • bądź w dobrej formie: przesuń termin wizyty, jeśli Twój organizm jest osłabiony po świeżo przebytej chorobie; jesteś w trakcie leczenia (w przypadku antybiotykoterapii zaleca się odczekanie minimum 2 tygodni po zakończeniu kuracji) lub wystąpiły u Ciebie inne niepokojące symptomy
  • poinformuj swojego piercera o wszystkich chorobach oraz przyjmowanych lekach (pamiętaj przede wszystkim o lekach wpływających na gęstość i krzepliwość krwi oraz osłabiających system immunologiczny) - dzięki temu osoba wykonująca zabieg będzie mogła ocenić, czy jest on dla Ciebie bezpieczny
  • jeśli nie ma przeciwwskazań lekarza, w dniu przekłucia odstaw wszystkie leki rozrzedzające lub zmniejszające krzepliwość krwi *
  • jeśli cierpisz na choroby przewlekłe (np. o podłożu autoimmunologicznym, alergicznym lub wirusowym) przed przekłuciem skonsultuj się z lekarzem prowadzącym, który wskaże ewentualne przeciwwskazania do wykonania zabiegu oraz oceni jego bezpieczeństwo - w przypadku remisji chorób takich jak stwardnienie rozsiane czy choroba Leśniowskiego-Crohna, przesuń termin wizyty
  • jeśli jesteś osobą zakażoną wirusem HIV, przed przekłuciem upewnij się, że Twój aktualny poziom limfocytów CD4 i CD8 pozwala na poddanie się zabiegowi przekłuwania ciała
  • poinformuj swojego piercera o wszystkich przebytych w ciągu ostatniego roku operacjach, przeszczepach i transfuzjach krwi
  • na 3 godziny przed przekłuciem staraj się unikać kawy, coli, napojów energetycznych, mocnej herbaty, dużych ilości imbiru, czosnku, soku z żurawiny, dużych dawek witaminy C oraz kurkumy
  • przed przekłuciem nie stosuj żadnych znieczuleń (również tych wykonywanych przez lekarza) bez porozumienia z piercerem
  • staraj się nie planować przekłuć w czasie menstruacji - przekłucia te mogą (choć nie muszą!) być bardziej bolesne
  • przed przekłuciem w obrębie jamy ustnej umyj zęby (w tym celu zabierz ze sobą szczoteczkę i pastę)
  • jeśli w ciągu najbliższych miesięcy planujesz wizytę u stomatologa lub posiadasz niezaleczone zmiany próchnicowe, przesuń termin wykonania przekłucia w obrębie jamy ustnej na później
  • jeśli decydujesz się na przekłucie sutków, upewnij się, że masz aktualne badania profilaktyczne piersi oraz sprawdź czy wśród bliskich członków Twojej rodziny nie występowały nowotwory piersi - w przypadku rodzinnego obciążenia takim ryzykiem, aktualne badania profilaktyczne kobiet nie powinny być starsze niż pół roku
  • jeśli posiadasz implanty piersi, poinformuj o tym swojego piercera, a decyzję o przekłuciu sutków skonsultuj z chirurgiem prowadzącym
  • jeśli w niedalekiej przyszłości czeka Cię zabieg, operacja, badanie tomograficzne lub rentgenowskie, przesuń termin wykonania przekłucia na późniejszy okres
  • do zabiegu, w zależności od miejsca przekłucia, wybierz wygodne, nieuciskające i oddychające ubranie

* do powyższych należą m.in.:

  • niesteroidowe leki przeciwzapalne: paracetamol, ibuprofen, pochodne kwasu salicylowego (ACC, aspiryna, polopiryna), pochodne kwasu fenylooctowego (diklofenak)
  • leki stosowane w zastoinowym zapaleniu żył, np. heparyna
  • niektóre leki stosowane w leczeniu depresji, np. inhibitory MAO,
  • leki stosowane w układowym toczeniu rumieniowatym
Jak prawidłowo rozciągnąć uszy?
  • Przed rozpoczęciem rozciągania uszu należy przede wszystkim upewnić się, że przekłucie jest wykonane poprawnie oraz całkowicie wygojone – nigdy nie należy rozciągać przekłucia świeżego lub wykonanego pod niewłaściwym kątem ponieważ istnieje ryzyko, że podczas rozciągania krzywizna (asymetria) się uwidoczni, a tunele będą się nienaturalnie układać.
  • Rozciąganie uszu należy rozpocząć od noszenia kolczyka standardowej grubości (1.2mm), następnie po minimum 2-3 tygodniach zmienić grubość biżuterii na 1.6mm i ponownie odczekać około 3 tygodni. Ważne, aby kolczyk był prosty (labret, sztanga), dzięki czemu przekłucie będzie rozciągać się równomiernie.
  • Od 2mm rozciąganie uszu można kontynuować przy pomocy prostych rozpychaczy (taperów) – na rynku dostępne są rozmiary co 1-2mm. Najlepszym rozwiązaniem jest stosowanie taperów wykonanych z naturalnych materiałów, takich jak stal, szkło czy kość. Ważne, aby do rozciągania uszu nie używać spiralek, które ze względu na swój kształt nadają się wyłącznie jako biżuteria do rozciągniętego wcześniej kanału.
  • Optymalnym tempem rozciągania uszu jest 1mm na miesiąc – nie oznacza to bynajmniej, że każdego pierwszego dnia miesiąca należy wkładać większy rozmiar. Rozciąganie uszu jest powolnym procesem – jego szybkość można regulować, stopniowo przesuwając gumki znajdujące się na rozpychaczu lub stosując taśmę teflonową (inaczej PTFE), dzięki której w łatwy sposób można zwiększać średnicę rozpychacza, nawijając co kilka dni nowy, dłuższy fragment. Przed nałożeniem nowej porcji taśmy należy oczywiście zdjąć poprzednią warstwę i dokładnie umyć zarówno ucho, jak i rozpychacz.
  • Ważnym elementem rozciągania jest również masowanie i nawilżanie płatków uszu w celu poprawy ich ukrwienia i elastyczności. Do tego celu dobrze sprawdzi się olejek jojoba, maść nagietkowa albo oliwka dla dzieci.
  • Podczas rozciągania uszu należy również pamiętać o codziennej higienie – najlepszym sposobem jest umycie zarówno kanału jak i samego rozpychacza przy pomocy mydła antybakteryjnego lub hipoalergicznego płynu do higieny intymnej. Następnie dobrze jest wykonać masaż płatków uszu.
  • Pamiętaj: rozciąganie uszu nie powinno sprawiać bólu! Jeśli go odczuwasz to znaczy, że robisz to zbyt szybko – w takim przypadku zwolnij lub zmniejsz rozmiar. Zbyt szybkie rozciąganie uszu może spowodować naderwanie kanału i pojawianie się blizn co w szerszej perspektywie może utrudnić dalszy proces.
  • Innym sposobem pozwalającym na rozciągnięcie płatka ucha jest noszenie specjalnych ciężarków, ta metoda lepiej sprawdza się jednak przy większych rozmiarach.
  • Jeśli nie chcesz czekać na efekt finalny możesz również zdecydować się na scalpelling (czyli rozcinanie płatka ucha) bądź dermal punch (podczas którego fragment ucha zostaje wycięty), są to jednak metody bardziej inwazyjne, a szansa, że dziurka wróci później do normalnej wielkości jest znacznie mniejsza.